Omdraaing

De laatste weken ben ik in de ban van het fenomeen omdraaien.
Het begon een paar maanden terug toen ik onze kamervoorzitter Gerdi Verbeet mocht ontvangen op een netwerkavond. Eén van de verrassende tips die zij de toegestroomde dames meegaf was:
''Dames als je het heel druk hebt: wees blij! Wie het druk heeft, heeft iets te kiezen! Dat geeft juist vrijheid! Doe die dingen die je leuk vindt, en de rest geef je weg, of doe je niet''.

De vrijheid en luxe van een vol bestaan. Je hebt iets te kiezen.
Dat voelt veel pittiger dan 'ik moet nog zoveel'.

Ik kan het meteen toepassen op de was. Doorgaans voel ik mij behoorlijk lullig als ik thuis aan het werk ben, terwijl onze hulp door het huis zwoegt. Zij is aantoonbaar aan het werk, en wat zit ik nou helemaal achter dat beeldscherm te doen? Het lullige gevoel bereikt altijd een hoogtepunt als zij op de bovenste verdieping aankomt en onze wasmand ziet. Weer niet door mij leeggeruimd in het weekend.
Maar nu draai ik het om. Er zijn vele dingen die ik kan doen met mijn tijd. En ik kies niet voor de was.
Ik kies voor dingen die ik leuker vind, zoals mijn werk. Ik accepteer een chronisch achterlopende wasmand. Wat een vrijheid.
Ontspannen neem ik nog een slokje koffie.
Onze hulp klopt op de deur. Of ze de was zal vouwen en opruimen, ze heeft vandaag tijd voor een extra klus. Graag!

Als je toestaat dat je werk ook je hobby is, worden keuzes ineens makkelijker.
Leuk zeg, dat omdraaien.

Verwende Prinsesjes

In de Kerstvakantie las ik het boek Verwende Prinsesjes van Elma Drayer.
Kort samengevat: Nederlandse vrouwen zijn ma-di-do vrouwen die veel tijd aan hun hobbies (en kinderen) besteden en te weinig werk maken van hun ambities en vooral: hun financiële onafhankelijkheid.
Best een relevant punt, met 1 op 3 gestrande huwelijken.

Nu werk ik di-wo-do-vrij, ben financieel onafhankelijk, en heb een zeer moderne taakverdeling met manlief op zakelijke wijze uitonderhandeld.  Deze taakverdeling werkt tot op de dag van vandaag uitstekend.
Ons gezin draait op rolletjes en wij storten ons vol overgave op ons werk.
Kortom: ik nestelde mij vol vertrouwen met het boek op de bank; ik zou vooral bevestiging en complimenten gaan incasseren voor mijn eigen levenswijze. Een heerlijk vooruitzicht om weer eens te horen dat je het allemaal goed doet!
Dat pakte anders uit.
Ergens halverwege het boek, voelde ik een flinke stomp in mijn maag.
De schrijfster rekent fel af met de (blijkbaar?) typisch Nederlandse behoefte aan ''rust en ruimte''.
Hoe vrouwen in ons land veel tijd willen hebben voor hobbies, voor ''zichzelf'', waar vrouwen in andere landen gewoon werken in die tijd.
Ik voelde mij aangesproken; ook voor mij is ''rust en ruimte'' belangrijk. Mijn overlevingstrategie in de wekelijkse hectiek. Hou ik mezelf hiermee klein?
Of, om met Beatrijs Smulders te spreken, zijn Nederlandse vrouwen juist de meest geëmancipeerde vrouwen ter wereld, omdat ze gewoon doen waar ze zelf zin in hebben?

Ik ging erop letten. Inderdaad hoor ik vrouwen zeggen ''ín mijn nieuwe werkschema, heb ik helemaal geen dag meer voor mezelf!'' Of ''Er is meer hoor, dan werk alleen'!''. Mannen hoor ik dat soort dingen nooit zeggen.
En terugdenkend aan de Sinterklaasgedichten, ja, inderdaad kregen de dames opvallend vaak crèmes en badartikelen kado met de verwijzing naar ''een momentje voor jezelf''.
De heren kregen Top Gear jaarboeken, die mochten lekker in de versnelling. Hebben mannen dan geen behoefte aan rust en ruimte, aan innerlijke vertreding?

Misschien is het zo dat vrouwen juist ontspannen door in de vertraging te gaan, tijdens een dagje sauna. En dat mannen ontspannen terwijl ze in een snelle auto op weg zijn naar hun werk?
Ik ben er nog niet uit.